Zerothman’s Blog

Why do I give up?

Wed, 26 May 2010 23:33:13 +0700

วันนี้ผมเองได้ตัดสินใจทำบางสิ่งที่ก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะต้องทำครับ
จริงๆ ผมออกจะเป็นคนดื้อรั้นเสียหน่อย และค่อนข้างที่จะยึดมั่นในจุดยืนของตนเองเสมอมา ในอดีตที่ผ่านมาเหตุผลหลักๆ ที่ทำให้ผมยึดมั่นในจุดยืนดังกล่าวคือ...
1. ผมเชื่อใน Synergy Philosophy ที่ว่าหากเราร่วมมือกัน ผลที่เกิดขึ้นจะต้องดีกว่าแยกกันทำ
2. จากข้อ (1) ทำให้ผมก็เชื่อว่า ความแตกต่างนำไปสู่การเรียนรู้
3. จากข้อ (2) ผมจึงเชื่อว่า การเรียนรู้นั้นเกิดขึ้นมากกว่า หากเราเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
ตลอดช่วงระยะเวลา 4 ปีของการทำงานคิวบิกฯ ในรั้วโรงเรียน ผมได้เห็นว่าสิ่งนี้เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดการเรียนรู้ที่ชัดเจนมากยิ่งขึ้นในแต่ละปีที่ทำงาน เมื่อเราได้ “ร่วมมือ” และ “แลกเปลี่ยน” กัน
อย่างน้อย ผมก็อาจจะ “เชื่อ” อย่างนั้น โดยไม่ได้มีหลักฐานหรือหลักการอะไรมารองรับมากมาย และดูเหมือนผมจะให้น้ำหนักกับความเชื่อของตัวเองมากสักหน่อยในช่วงชีวิตที่ผ่านมา
อย่างไรก็ตาม มีปัจจัยหลายๆ อย่างที่เปลี่ยนไปในครั้งนี้
1. ประเด็นเรื่องของความไม่เข้าใจที่เกิดขึ้น ที่ผมเองก็ยอมรับว่า ตัวผมเองก็ไม่ได้มีความพยายามในการสร้างความเข้าใจตั้งแต่ไหนแต่ไรมา
2. จากข้อ (1) ทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาเดือดร้อน
3. จากข้อ (2) ทำให้น้องๆ เดือดร้อน
ดังนั้นเรื่องราวออกจะดูชัดเจน และอ.ที่ปรึกษาคนปัจจุบันเองก็เป็นอาจารย์ที่ผมนับถือ (และชัดว่าไม่ได้มีอคติที่จะมาบดบังตรรกะของผมอย่างคนก่อน) และผมเองก็ยอมรับในการตัดสินใจทุกๆ อย่างของท่าน
ครั้งนี้ผมจึงดูจะยอมอะไรง่ายๆ อย่างสงบๆ เสียสักหน่อย ซึ่งผมเองก็คิดว่าจากการตัดสินใจนี้
1. จะเป็นการตัดทั้งอ.ที่ปรึกษา และน้องๆ ออกไปจากปัญหาที่จริงๆ เป็นเรื่องของโรงเรียนกับคิวบิกฯ
2. จากข้อ (1) อ.ที่ปรึกษาและน้องๆ ก็จะดำเนินการต่างๆ ไปได้โดยสะดวกมากขึ้น
3. จากข้อ (1) อีก ทางคิวบิกฯ ก็จะดำเนินการต่างๆ ไปได้โดยสะดวกด้วย
ในบล็อกส่วนตัวนี้ ผมคงพูดถึงแนวคิดของผมได้เพียงคนเดียว และต้องยอมรับการตามตรงว่า แนวคิดของพี่อีกหลายๆ คนก็อาจจะไม่ตรงกับผมซะทีเดียว แต่อย่างน้อยที่สุดหลายๆ คนก็น่าจะเห็นด้วยว่า นี่จะเป็นวิธีการแก้ปัญหาในระยะสั้นที่ดีที่สุด แม้ว่าเกือบทุกคนจะรู้สึกว่า จริงๆ แล้วนี่เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นเพราะคนเพียงสองสามคนก็ตาม
ส่วนปัญหาในระยะยาว ผมเชื่อว่าทางคิวบิกครีเอทีฟ น่าจะมีการเคลื่อนไหวอย่างเป็นทางการเพิ่มเติมในเร็วๆ นี้ครับ

ปล. เมื่อกี๊โจ้เพิ่งมาโอดโอยว่าน้องไม่ให้เข้าประชุม ถึงจะเห็นด้วยมากๆ ว่าเป็นสิทธิ์ของน้อง แต่ก็แอบประหลาดใจไม่ได้ว่า การประชุมที่ให้ทุกคนมาสรุปงานตลอดทั้งปีเพื่อสรุปปัญหาและแนวทางการแก้ไขก่อนมอบหน้าที่ให้กับปีบริหารถัดไป และให้ปีบริหารถัดไปเลือกประธานกัน ที่ปีบริหารของอิ๊กเริ่มขึ้นมา...มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า?

ผมมันบ้าผลประโยชน์

Wed, 19 May 2010 00:59:01 +0700

ผมเป็นคนบ้าผลประโยชน์ครับ
ทุกวันนี้ผมมีหุ้น SET:SE-ED อยู่ 2,215,500 หุ้น (อ้างอิง)
ปัจจุบัน ณ วันที่ 18 พฤษภาคม 2553 หุ้น SET:SE-ED มีมูลค่าหุ้นละ 8.90 บาท (อ้างอิง)
ในปี 2552 หุ้น SET:SE-ED ปันผลรวม 4 ไตรมาสหุ้นละ 0.59 บาท (อ้างอิง)

Do the math...

ปล. 1: ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ต้องมาชี้แจงทรัพย์สินตัวเองเพื่อแก้ตัวกับใคร 2: ทุกวันนี้ผมมีความสุขดีกับผลประโยชน์ของผมครับ 3: และก็ไม่เคยคิดว่าต้องไปดิ้นรนเป็นขี้ปากใครเพื่อให้ได้เงินมากกว่านี้ ไม่เห็นทักษิณจะดูมีความสุขในชีวิตเลย

นิราศกรุงเทพฯ

Thu, 6 May 2010 04:25:06 +0700

ผมคิดว่าใครๆ ก็คงต้องผ่านการอ่านนิราศโน้นนี่นั่นจากวิชาภาษาไทยกันมาหมดทุกคนในประเทศ ที่เราเคยร่ำๆ เรียนๆ กันมา ส่วนใหญ่นิราศก็มักจะถูกแต่งโดยคนที่ต้องจากนางอันเป็นที่รักเวลาเดินทางไปไหนมาไหนไกลๆ แล้วก็เปรียบเปรยโน่นนี่แล้วก็คิดถึงเธอว์
สมัยก่อนนั้น การเดินทางจะไปไหนมาไหนก็คงไม่สะดวก ในกลุ่มชนชั้นที่จะแต่งนิราศได้ ก็คงมักจะเป็นกลุ่มคนที่ต้องมีภารกิจในการเดินทางไปทำอะไรที่ไหนเป็นเรื่อยๆ ไปทีก็เป็นเดือนเป็นปี บางทีมันก็ชวนสงสัยว่า แล้วไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรอไงวะ
ลองนึกถึงเป็นทุกวันนี้ ใครเป็นแฟนกันไม่ได้โทรหากันสักวันหนึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่จะเป็นจะตาย ลองถ้าแบบไม่โทรไปสักสามสี่วันรับรองบ้านแตกกันแน่ๆ แล้วคนสมัยก่อนเค้ายังรักกันอยู่ได้ยังไง?
บางทีอาจจะเป็นเพราะเรารู้สึกว่า “มันเป็นไปได้ที่จะ...” เราเลยรู้สึกว่าการที่ใครไม่ยอมทำอะไรที่ทำได้ กลายเป็นว่าเค้าไม่ได้คิดถึงเรา?

...

ผมลองนึกย้อนถามตัวเอง... แล้วถ้าการที่ใครสักคนนึงเค้าเงียบหายไปนานๆ แปลว่าเค้าจะไม่คิดถึงเราหรอ?

...

อาจไม่ต้องคิดไปถึงสมัยอยุธยา ถ้าย้อนเวลาไปสักห้าปีสิบปี จริงๆ แล้วเทคโนโลยีก็คงยังไม่ได้ก้าวหน้ามากพอถึงจุดที่คนที่อยู่คนละฟากโลกจะติดต่อกันได้ง่ายๆ และราคาถูกเหมือนทุกวันนี้
กับคนที่เค้าไม่ได้มีเทคโนโลยีที่จะติดต่อกันได้ เค้ายังอยู่กันมาได้เป็นสิบๆ ปี นับประสาอะไรกับแค่หายไปไม่กี่วัน...

...

เค้าก็คงคิดถึงเราอยู่น่ะแหละ...

iPad, would it WIN or FAIL?

Thu, 28 Jan 2010 12:57:13 +0700

ในวินาทีนี้คงไม่มีกระแสอะไรจะแรงกว่าเรื่องของ iPad หรือ tablet ตัวใหม่ของแอปเปิลที่ใครๆ ก็ลือกันมานานแสนนาน กระแสวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ ทั้งแง่บวกและลบต่างหลั่งไหลกันมา ตกลงแล้ว iPad นี่คืออะไร และจะสร้างการเปลี่ยนแปลงอะไรให้กับโลกใบนี้?
อย่างที่หลายๆ ที่บอกกัน ไม่มีคำอธิบายอะไรที่ดีกว่าการบอกว่า iPad คือ iPhone / iPod touch ขนาดยักษ์ ด้วยรูปลักษณ์พื้นฐานที่แทบจะถอดแบบกันมา ทั้งกรอบดำ จอขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ทั้งหมด ปุ่ม Home ที่อยู่ด้านล่าง พร้อมปุ่มและพอร์ทต่างๆ ที่แทบจะไม่แตกต่างกัน สิ่งเดียวที่แตกต่าง คือขนาดหน้าจอที่ใหญ่กว่าเดิมมาก ทั้งหมดทั้งมวลแล้ว iPad มีความหนาสูงสุดอยู่ที่ครึ่งนิ้ว และมีน้ำหนักประมาณ 0.68 กิโลกรัม หรือครึ่งหนึ่งของ MacBook Air พอดี
ในงานเปิดตัว แอปเปิลได้แสดงจุดยืนที่ชัดเกี่ยวกับการพัฒนา iPad นี้ว่าเป็นอุปกรณ์กลุ่มใหม่ที่จะมาคั่นกลางระหว่าง iPhone / iPod touch กับ Mac / PC โดยการที่จะเป็นอุปกรณ์กลุ่มใหม่ได้นั้น จะต้องมีอะไรที่เหนือกว่าของที่มีอยู่เดิม โดยได้มีการกล่าวถึงเน็ตบุ๊กว่าเป็นอุปกรณ์ที่ช้า และทำอะไรไม่ได้ ซึ่งอาจจะเป็นคำเหน็บแนมสไตล์แอปเปิล (ที่สามารถตอกกลับได้ง่ายๆ ว่า “ทำให้ราคาถูกเท่านี้ได้หรือเปล่า?”)
การออกแบบ iPad ที่สำคัญคือการนำเอาเทคโนโลยี Multi-touch ที่แอปเปิลมีอยู่ใน iPhone / iPod touch มาสร้างประสบการณ์ใหม่ที่ให้มีขีดความสามารถเทียบเท่ากับคอมพิวเตอร์อื่นๆ ทั่วไป แอปเปิลเลือกที่จะใช้ iPhone OS แทนที่จะเป็น Mac OS เพราะการสัมผัสยังเป็นการติดต่อกับผู้ใช้ที่สำคัญ และคงง่ายกว่าที่จะพัฒนาแอพพลิเคชันที่ทำงานได้ทั้งบน iPhone OS และ iPad หากเทียบกับ iPad และ Mac OS X โดยในงานนี้แอปเปิลยังรักษาจุดยืนที่เคยประกาศไว้เมื่อ 3 ปีก่อนว่า “ใครกันต้องการ stylus?”
แม้ว่าการที่ iPad สามารถใช้งานแอพพลิเคชันบน iPhone เดิมทั้งหมดได้ แต่แน่นอนว่าในสภาพการใช้งานจริงโปรแกรมที่ออกแบบไว้สำหรับจอเล็กๆ มาถูกแสดงผลบนจอใหญ่ๆ ก็คงจะรู้สึกแปลกหูแปลกตาและเสียดายพื้นที่ อาจจะมีในกลุ่มของเกมสักหน่อยที่เรื่องนี้อาจไม่ใช่ปัญหามาก แต่สิ่งนี้คือการสร้างความมั่นใจให้กับเหล่านักพัฒนาว่าองค์ความรู้เดิมทั้งหมดที่พวกเขามีกับ iPhone OS จะสามารถต่อยอดบน iPad ได้ทันที ในขณะที่สร้างความมั่นใจให้กับผู้ใช้ไปในตัวว่า แอพพลิเคชันทั้งหมดที่พวกเขาเคยชื่นชอบบน iPhone OS จะมาลง iPad อย่างแน่นอนเช่นกัน โดยไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเพิ่มเสียด้วยซ้ำ (หากผู้พัฒนาตัดสินใจที่จะอัปเดทให้ฟรี)
คงไม่มีใครกังขาว่า iPad จะสามารถทำหน้าที่พื้นฐานที่ iPod ทำได้อย่างดูหนัง ฟังเพลง อีเมล หรือเล่นอินเทอร์เน็ตได้อย่างไม่มีปัญหา (เว้นเสียแต่ว่ายังคงไม่มี Flash เหมือนเดิม) แถมในบางมุมยังจะดีกว่าด้วยซ้ำเนื่องจากพื้นที่หน้าจอที่ใหญ่กว่า การพิมพ์อีเมลด้วยคีย์บอร์ดบนจอใหญ่ๆ หรือท่องเว็บที่ไม่ต้องเพ่งซูมไปซูมมาก็คงง่ายขึ้น จึงเหลือคำถามหนึ่งที่สำคัญว่า แล้ว iPad จะสามารถใช้งานแอพพลิเคชันในระดับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลทั่วไปหรือไม่?
แอปเปิลได้ลองนำเสนอ iWork (ชุดแอพพลิเคชันสำนักงานของแอปเปิล) เวอร์ชันสำหรับ iPad โดยได้มีการปรับเปลี่ยนและพัฒนาส่วนติดต่อกับผู้ใช้ใหม่เกือบทั้งหมด การพยายามรักษาพื้นที่หน้าจอโดยหลีกเลี่ยงให้เหลือแต่สิ่งที่จำเป็น ในขณะที่ตัวเลือกต่างๆ พยายามย้ายหรือซ่อนให้ไปอยู่ในเมนูหรือองค์ประกอบต่างๆ แทน หลายๆ สำนักที่ได้ทดสอบกันพบว่าหากใครที่ใช้ iPhone OS เป็นอยู่แล้ว จะสามารถจับจุดและใช้งานมันได้ทันที สำหรับผู้ใช้ใหม่อาจจะต้องใช้เวลานานกว่าหากเทียบกับ iPhone หรือ iPod touch พอสมควร ปัญหานี้จึงเป็นความท้าทายใหม่ของเหล่าพัฒนาที่จะพยายามใช้การติดต่อแบบสัมผัสนี้กับแอพพลิเคชันต่างๆ ที่เราอาจคุ้นเคยกับการคลิกด้วยเมาส์ แน่นอนว่าในช่วงเวลาแรกอาจมีความสับสนวุ่นวาย เหมือนกับเกม Wii ในช่วงแรกๆ ที่ยังจับจุดการใช้ Wii Remote กันไม่ค่อยได้ แต่เวลาจะค่อยๆ พิสูจน์ว่าระบบสัมผัสนี้จะสามารถใช้ได้จริงในแอพพลิเคชันเหล่านี้หรือไม่ รวมถึงว่าแม้จะใช้ได้จริง เราจะมีเหตุผลอะไรที่จะเลือกใช้โปรแกรมเหล่านี้บน iPad แทนบนคอมพิวเตอร์ของเราที่คุ้นเคยอยู่แล้ว?
สำหรับในการเล่นเกม จุดที่น่าสนใจของ iPad ที่สุดน่าจะเป็นขนาดจอ ใน iPhone / iPod touch เดิมมีปัญหาที่สำคัญสำหรับเกม นั้นคือการควบคุมที่ต้องใช้การสัมผัสหลายๆ ครั้งมักจะทำให้นิ้วของผู้เล่นไปบังหน้าจอโดยไม่จำเป็น แต่ด้วยขนาดจอที่ใหญ่ขึ้นมากของ iPad จุดนี้อาจจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป คงจะเหลือเพียงความรู้สึกของการได้ขยี้ปุ่มเท่านั้นที่ยังไม่มีทางทดแทนได้จากอุปกรณ์เล่นเกมเจ้าอื่นๆ
แอปเปิลได้อ้างว่า iPad มีแบตเตอรี่ที่สามารถใช้งานทั่วไปได้ยาวนานถึง 10 ชั่วโมง ซึ่งคงเป็นเรื่องปกติที่ตัวเลขนี้จะมากกว่าสภาพการใช้งานจริงที่เราจะได้ใช้มัน แต่คำถามที่น่าสนใจคือ เราคาดหวังให้ตัวเลขนี้สูงแค่ไหน?
หากเปรียบเทียบกับอุปกรณ์พกพาอย่างโทรศัพท์ตัวเลขนี้จะถือว่าน้อยมาก ในขณะที่หากเราเทียบกับสารพัดโน๊ตบุ๊กและเน็ตบุ๊ก ตัวเลขนี้กลับกลายเป็นตัวเลขที่น่าตื่นตาตื่นใจขึ้นมาทันที และเพราะสิ่งนี้คืออุปกรณ์จำพวกใหม่ จึงยากที่เราจะมีตัวชี้วัดที่จะมาเปรียบเทียบว่าสภาพการใช้งานจริงๆ แล้วเราต้องการแบตเตอรี่นานแค่ไหน อย่างไรก็ตามหากดูจากภาพที่แอปเปิลนำเสนอมาในวีดีโอต่างๆ ดูเหมือนอุปกรณ์นี้จะมุ่งเน้นให้มีการใช้งานในสภาพที่เราอยู่กับที่มากกว่า เช่นนั่งอยู่กับบ้าน หรือที่ออฟฟิศ ซึ่งทำให้การหาที่เสียบสายชาร์จไปด้วยใช้ไปด้วยไม่ใช้เรื่องยากเท่าไหร่ รวมกับว่า iPad มีขนาดที่ใหญ่พอสมควร การจะพกพาติดตัวไปทุกวันอย่าง iPhone คงไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้
ยังมีอีกสัญญาณหนึ่งที่แอปเปิลแสดงถึงการที่ iPad ไม่ใช่อุปกรณ์ที่เน้นให้ใช้คนเดียวอย่าง iPhone / iPod touch นั่นคือการเลือกใช้จอ LED LCD แบบ IPS ที่มีจุดเด่นที่สำคัญคือมุมมองที่กว้างกว่าจอแบบอื่นๆ มาก และย่อมทำให้ประสบการณ์การใช้ iPad กับคนอื่นที่นั่งหรือยืนอยู่ข้างๆ เราง่ายขึ้น แต่แน่นอนว่ามีข้อเสียที่สำคัญ นั้นคือการใช้พลังงานที่สูงกว่าตัวเลือกอื่นๆ อย่าง AMOLED ที่ Zune HD หรือ Nexus One ใช้
แอปเปิลยังเปิดตัว iBooks โดยนำเสนอ iPad นี้ไปเปรียบเทียบกับ Kindle ของ Amazon แน่นอนว่าในตอนนี้ iBooks ยังเสียเปรียบอยู่มากทั้งในเรื่องของจำนวนหนังสือที่ให้เลือก จนถึงตัว iPad เองที่ไม่ได้ออกแบบมาไว้สำหรับให้อ่านอย่างเดียวอย่าง Kindle แต่ iPad เองก็มีฟีเจอร์อื่นๆ มากมายที่อาจทำให้ผู้ใช้รู้สึกอยากที่จะจ่ายเงินก้อนเดียวเพื่อทุกอย่างไปเลยได้เช่นเดียวกัน และจอสีก็เป็นอีกจุดขายสำคัญ แม้ว่าคนอย่างพวกเราๆ กันเองจะรู้ดีกว่าจอ e-Ink มีข้อดีในเรื่องของพลังงานและราคา แต่ผู้ใช้ทั่วไปอาจไม่สนใจเรื่องนี้ ผมเคยดูรายการ Martha ที่มีการเอา Kindle มาโชว์ มาร์ธา (ซึ่งน่าจะแทนผู้ใช้ทั่วไปได้ดีกว่าพวกเรา) มีการพูดอย่างชัดเจนว่า “อยากได้จอสี” ซึ่งออกจะขัดจากความตั้งใจของ Amazon ที่อยากให้ Kindle ถูก เบา และใช้ได้นานๆ สักหน่อย แต่ผู้ใช้ทั่วไปไม่มีทางรู้หรือเข้าใจถึงเหตุผลเชิงเทคนิกเหล่านี้นอกจากราคา ซึ่ง iPad ก็ชดเชยราคาด้วยฟีเจอร์อีกมากมายได้เป็นอย่างดี
อีกผู้เล่นหนึ่งที่น่าถูกเปรียบเทียบคือ Chrome OS แม้ว่าในตอนนี้จะยังไม่มีความชัดเจนในตัวฮาร์ดแวร์ที่จะออกมา แต่สิ่งที่เราคงยืนยันได้แน่ๆ คือ iPhone OS น่าจะทำทุกอย่างที่ Chrome OS ทำได้ แต่แน่นอนว่าตัว Chrome OS เองน่าจะมีอิสระของฮาร์ดแวร์ที่สูงกว่าที่อาจจะมาทั้งในรูปแบบ tablet หรือโน๊ตบุ๊กให้เลือกใช้ก็ว่ากันไป รวมถึงความต้องการทางฮาร์ดแวร์ที่น่าจะต่ำกว่า และส่งผลถึงราคาที่ถูกกว่าอย่างแน่นอน และเมื่อถึงจุดนั้นหากแอปเปิลคิดจะมาสู้ด้วยจริงๆ คงไม่ยากสำหรับแอปเปิลแล้วที่จะทำอุปกรณ์ที่มีแต่ Safari บน iPhone OS กับฮาร์ดแวร์พอประมาณราคาถูกมาสู้ด้วย ดังนั้น Chrome OS คงจะต้องหาจุดขายอื่นๆ (นอกเหนือจากอิสระของฮาร์ดแวร์) มาต่อสู้ให้ได้เช่นเดียวกันเมื่อถึงเวลานั้น
อีกข้อกังขาหนึ่งที่ทุกคนสงสัย คือทำไมแอปเปิลถึงเลือกใช้จอขนาด 4:3 ยิ่งกับตัวเลข 1024 x 768 ที่มีกลิ่นไอของความโบราณซ่อนอยู่ เหตุผลหนึ่งที่เป็นไปได้คือ อุปกรณ์นี้จำเป็นต้องถือได้ด้วยมือเดียว (เพราะอีกมือต้องใช้สัมผัสเป็นหลัก) ในขณะที่ต้องสามารถปรับเปลี่ยนมุมมองได้ทั้งแนวนอนและแนวตั้ง การจับอุปกรณ์ลักษณะนี้ในแนวนอนที่มีอัตราส่วน 16:9 ด้วยมือซ้ายที่ขอบด้านซ้ายคงไม่ง่ายเท่าใดนักจนอาจจะต้องหาวิธีการจับแบบอื่นๆ ซึ่งเป็นรูปแบบที่แอปเปิลไม่ต้องการ หากเราสังเกตการออกแบบของ iPad จะพบว่ามีขอบรอบจอที่หนาผิดปกติ และเท่ากันรอบๆ ทุกด้าน ซึ่งแตกต่างจาก iPhone / iPod touch ที่จะมีเฉพาะด้านบนและล่างเพื่อเป็นพื้นที่สำหรับอุปกรณ์พวกพอร์ทต่างๆ จะเห็นได้ว่าแอปเปิลตั้งใจให้ผู้ใช้จับ iPad ในสภาพที่สามารถหมุนไปหมุนมาได้โดยง่าย โดยมือที่จับก็ยังไม่ไปสัมผัสจอจนทำให้โปรแกรมเข้าใจผิดไป
นอกจากนี้เรายังสังเกตได้ว่า แอปเปิลพยายามที่จะนำเสนอ iPad ว่ารูปแบบพื้นฐานของมันคือแนวตั้ง ทั้งจากภาพประชาสัมพันธ์ต่างๆ การถือของสตีฟบนเวที การเสียบบน Dock หรือแม้แต่หน้าจอ Home Screen ก็ตาม เพราะนั่นคือแนวทางที่เหมาะสมในการถือ iPad นี้ อาจจะเป็นไปได้ว่าแอปเปิลต้องใช้เวลาในการสร้างความเคยชินนี้ ก่อนที่จะออก iPad ที่กลายเป็น 16:9 หรือ 3:2 ต่อไป
คุณสมบัติอื่นๆ ทางด้านฮาร์ดแวร์ก็ไม่มีอะไรที่คาดเดาไม่ได้หรือแตกต่างจากเจ้าอื่นเป็นพิเศษ มี Accelerometer, Ambient Light Sensor, Wi-Fi a/b/g/n, Bluetooth 2.1 EDR, Digital Compass นอกจากนี้หากเป็นรุ่นที่มี EDGE/3G ก็จะมี A-GPS เพิ่มขึ้นมา
จุดที่น่าตื่นเต้นที่สุดอีกอย่างหนึ่งคือราคาของ iPad ที่เริ่มต้นเพียง $499 หากเราเทียบกับ JooJoo ที่มีราคาเท่ากั้น iPad เหนือกว่าในแทบทุกแง่มุม ทั้งขนาด 16GB เทียบกับ 4GB, ความบาง 0.5 นิ้วเทียบกับ 0.7 นิ้ว น้ำหนัก 0.68 กิโลเทียบกับ 1.1 กิโล แบตเตอรี่ 10 ชั่วโมงเทียบกับ 5 ชั่วโมง ทิ้งไว้สิ่งที่เหนือกว่าของ JooJoo คือจอที่ใหญ่กว่า ละเอียดกว่า
หากเราลองมาเปรียบเทียบ iPad 3G 16GB กับ iPhone 3GS 16GB องค์ประกอบที่ต่างกันหลักๆ ทางฮาร์ดแวร์มีเพียงกล้อง ขนาดเครื่อง ขนาดจอที่สุดท้ายแล้วน่าจะมีค่าใช้จ่ายที่สูงกว่า แต่ iPad กลับขายที่ $630 เทียบกับ iPhone 3GS ที่ราคาประเมินอยู่ที่ $700 จะเห็นได้ว่าแอปเปิลตั้งใจตั้งราคา iPad ไว้ในจุดที่ต่ำกว่าปกติมาก และน่าจะมีกำไรสุทธิจริงๆ ต่ำกว่ามาตรฐานทั่วไป
คำถามคือ...ทำไม?
ประเด็นแรกที่อาจเป็นไปได้ คือการที่แอปเปิลอาจคาดหวังการได้กำไรจาก iTunes Store, App Store และ iBookstore แต่ประเด็นนี้ก็อาจจะขัดกับประกาศผลประกอบการเมื่อไม่นานนี้ของแอปเปิลที่ระบุว่า กำไรจาก iTunes Store และ App Store น้อยมากหากเทียบกับรายได้จากการขายฮาร์ดแวร์
อีกประเด็นหนึ่ง คือการรีบแย่งพื้นที่นี้ไว้เพราะเป็นสมรภูมิที่หลายๆ คนกำลังจะเตรียมลงมาเล่น อุปกรณ์นี้ไม่ใช่ของที่จะมาแทนโทรศัพท์หรือคอมพิวเตอร์ แปลว่าผู้ใช้ต้องเจียดเงินเพิ่มเพื่อที่ว่างตรงนี้ จึงแน่นอนว่ามันต้องมีราคาถูกพอที่ผู้ใช้จะยอมจ่าย แม้ว่า $499 อาจจะยังแพงไปสำหรับหลายๆ คนในตอนนี้ แต่อย่างน้อยที่สุดก็คงสร้างฐานลูกค้าได้มากกว่า $999 ที่เคยลือกันไว้ และฐานลูกค้าเหล่านี้ก็จะมีประโยชน์กับตัวแอปเปิลเองในอนาคต เหมือนที่ iPod สามารถดึงให้ผู้ใช้หลายๆ คนมาใช้ Mac ได้ เป็นต้น
คงไม่มีใครกังขาว่า iPad มีจุดเริ่มที่น่าสนใจมากมาย มีฟีเจอร์และแนวทางการใช้งานมากมายที่เราหลายๆ คนจินตนาการกันไว้ แต่ปัญหาเดียวและใหญ่ที่สุดที่จะชี้ชะตา iPad คือ พวกเราจะมีที่ว่างในชีวิตให้กับอุปกรณ์ประเภทที่สามนี้จริงๆ หรือ?
เวลาเท่านั้นที่ตอบได้ครับ...

Dream’s End

Sun, 3 Jan 2010 00:05:24 +0700

ผมยืนอยู่ริมทะเลที่สวยงาม มองไปยังท้องน้ำและผืนฟ้าที่ทอดยาวไม่รู้จบ ครวญคิดบางอย่างในใจ พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงและรอเวลาที่จะพ้นขอบฟ้า ในชั่ววินาทีที่ผมหลับตานั้นลมเย็นจากทิศตะวันตกได้พัดผ่านผมไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงไอเย็นจากรอยจูบของสายลมบางๆ บนหน้าของผม ก่อนที่ผมจะลืมตาขึ้น และพบว่าสายลมนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว

...

ในหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาผมใช้ชีวิตอยู่ในความฝัน
เพียงแค่การตัดสินใจเล็กๆ ของผมในค่ำคืนอันน่าเบื่อของผม วันรุ่งขึ้น ผมได้พบกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน
ได้พบกับคนที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้พบมาก่อน...
คนที่ผมเคยคิดว่า...จะมีตัวตนอยู่เพียงในความฝัน...

...

“อยู่กันคนละฟ้า...หวั่นใจสักวันเธอต้องกลับไป... แล้วฉันจะอยู่ต่อไปเช่นไร... ถ้าขาดขวัญใจยามเมื่อไกลห่างกัน...”  — คนละภพ (ทวิภพ เดอะ มิวสิคัล)

...

แต่ไม่ว่ายังไง...ท้ายสุดแล้วผมต้องตื่นขึ้น... และใช้ชีวิตกับความเป็นจริงอีกครั้ง...
“อยู่กับสิ่งที่มี ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน... และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด”  — Live and Learn (Million Ways to Love - part I)

October Sonata

Sat, 26 Dec 2009 18:01:53 +0700

“รอ” เป็นคำสั้นๆ แต่สำหรับบางคน อาจใช้ทั้งชีวิตเพื่อ “รอ”

...

เมื่อคืน ผมได้มีโอกาสดู October Sonata ครับ
เรื่องนี้เนี่ยถ้าดูหน้าหนังแล้วก็ถือว่าดูน่าสนใจ แฟนหนังเศร้าสะเทือนอารมณ์แบบไทยๆ หรือเกาหลีๆ น่าจะสนใจเรื่องนี้ และผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่อยากจะดูเรื่องนี้เหมือนกัน
สำหรับเรื่องย่อ ผมขอขโมยจากเว็บ Major Cineplex มาดังต่อไปนี้ครับ

อีกหนึ่งบทนิยาม...ความรัก ที่คาดไม่ถึง
อีกหนึ่งมุมมอง...ที่จะทำให้ความรักของคุณมั่นคง
เรื่องราวชีวิตรักของสาวโรงงาน แสงจันทร์ กับหนุ่มซึ่งกำลังจะไปเรียนต่อเมืองนอก รวี ที่มาพบกันโดยบังเอิญ ในงานศพพระเอกดัง มิตร ชัยบัญชา เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2513
จากนั้น วันที่ 8 ตุลาคมของทุกปี จึงกลายเป็นวันนัดพบ ณ บังกะโล แสนมุก โฮเต็ล ที่ต่างฝ่ายต่างเฝ้ารอที่จะมาพบกัน โดยมีหนุ่มลูกครึ่งจีน ลิ้ม ซึ่งถูกเปรียบเสมือนมือที่สาม เพียงเพราะเขาเห็นเธอแล้วทำความรู้จัก... ฝ่ายหนึ่งมองเห็นเป็นเพื่อน เพราะเธอมีเขาอีกคนอยู่ในหัวใจแล้ว ขณะที่อีกฝ่ายถือเป็นรักแรกพบ…
อีกหนึ่งเรื่องราวของความรักที่จะทำให้เกิดความซาบซึ้ง ที่จะยอมรับและเข้าใจ กับความรักที่มั่นคงของคนทั้ง 3 เหมือนถูกโชคชะตาเล่นตลกสุดที่จะคาดเดา

สำหรับเรื่องนี้ ผมคิดว่าในมุมของการกระแทกอารมณ์ ยังห่างชั้นกับอย่าง The Letter หรือ My Sassy Girl อะไรพวกนี้มาก
อย่างแรกเลยคือ เพราะมีจุดพลิกผันบ่อย ไม่เหมือนกับ The Letter ที่จุดผลิกผันชัดว่าคืออะไรตรงไหน ข้อเสียตรงนี้คือพอมันผันบ่อย ก็จะมีเวลาให้นำเสนอตรงนี้ได้น้อยกว่า และยิ่งไปเบียดเวลาในช่วงแรกที่จะปูเรื่องให้สัมผัสถึงความงดงาม ความสุขที่เคยมีได้อย่างที่ The Letter ทำได้ เพราะงั้นพอไม่ได้เห็นภาพความสุขในช่วงแรกที่ชัดพอ พอตอนท้ายมีอะไรที่พลิกผันไป เลยไม่รู้สึกเศร้าอย่างที่ควรจะเป็น
ประเด็นที่สองที่ตามมาคือ การนำเสนอทำได้หยาบและไม่ชัดเจนในหลายๆ จุด อันนี้น่าจะเป็นผลพวงจากอันแรก เพราะเวลาที่จะนำเสนอได้น้อย จึงไม่ทำให้คนดูสามารถเจ้าใจที่มาที่ไปของเหตุการณ์ต่างๆ ได้เท่าไหร่ เรื่องราวดูกระจัดกระจายและไม่สมเหตุสมผล
และประเด็นสุดท้าย คือเรื่องการพยายามจับเอาเหตุการณ์ 6 ตุลาเข้ามาเกี่ยวพัน ซึ่งจริงอยู่ที่เหตุการณ์ 6 ตุลา และเรื่องเกี่ยวกับการเรียกร้องความเท่าเทียมในชนชั้นทางสังคมมีบทบาทกับเรื่องนี้ในหลายๆ จุด ที่น่าเสียดายก็คือ การนำเสนอในจุดนี้ที่ไม่ชัดเจนและกระจัดกระจาย แทนที่จะเลือกให้การต่อสู้นี้เป็นเรื่องราวหลักไปเลย หรือก็ทำให้เรื่องนี้เป็นแค่ประเด็นรองๆ ที่สนับสนุนเหตุการณ์หลักอื่นๆ ไปเลยน่าจะทำให้การเดินเรื่องชัดเจนกว่า แต่กลับเอาเรื่องนี้มาโผล่แบบครึ่งๆ กลางๆ กระจัดกระจายและผสมปนเปกับประเด็นอื่นๆ ไปหมด
หนังเรื่อง October Sonata ถือว่ามีองค์ประกอบหลายอย่างที่ดีมาก ทั้งส่วนงานศิลป์ คาสท์ พล็อต แต่ถือว่าจุดที่พลาดที่สุดคือบทที่มั่วซั่วและไร้เหตุผล เหมือนกับเรื่อง “เพื่อน...กุรักมึงว่ะ” ที่ทำให้ส่วนดีอื่นๆ สูญเปล่าไปหมด
แย่จังนะเธอว์

1 เดือนของฉัน กับ iPhone มหัศจรรย์

Wed, 25 Nov 2009 23:40:29 +0700

Well... ตอนนี้อาจจะถือได้ว่าใช้ iPhone มาได้ 1 เดือนอย่างเป็นทางการแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง? ขอสรุปดังต่อไปนี้...
สิ่งที่ชอบ
• มันเป็นอะไรที่ทำให้ชีวิตเชื่อมต่อมากๆ (ต้องใช้กับแพ็คเกจ EDGE ไม่อั้นด้วยนะ) ไม่เคยรู้สึกว่า Twitter, Facebook, Google Reader จะมีความหมายกับชีวิตขนาดนี้ ที่สำคัญ อีเมล์มาก็รู้ทันทีไม่ว่าอยู่ที่ไหน ชอบๆ
• MobileMe ทำให้มัน Sync ข้อมูล over-the-air ทางอากาศได้เลย ก็คือไม่ได้ต้องคอยเสียบสายตลอดเวลา แบบเวลาถ้าแก้ข้อมูลบนเครื่อง iPhone หรือบนคอม สักพักมันก็จะอัปเดทไปเอง สิ่งนึงที่เลยแปลกๆ ดี ก็คือปกติผมจะตั้งให้ Adium มันเอารูปดิสเพลย์มาอัปเดทใน Address Book แล้วแต่เดิมบน E51 เวลาพอผม sync ข้อมูล รูปมันก็ตามมาด้วย แต่คราวนี้เวลาผมเปิดเครื่องทิ้งไว้ที่บ้าน เวลาออกนอกบ้านรูปก็อัปเดทตามด้วย แปลกดี
• ด้วยความที่มันเป็น iPod ที่มีบลูทูธ เลยทำให้หูฟังบลูทูธที่ซื้อมานานกว่า 2 ปีได้ใช้ประโยชน์อย่างจริงจังเสียที เพราะเมื่อก่อนถ้าใช้กับ iPod ก็ต้องผ่าน adapter ตัวแปลง หรือถ้าใช้กับ E51 มันก็ไม่ใช่ iPod (ไม่ได้มีเพลงทั้ง Library หรือจัดการอะไรๆ ไม่ง่ายเท่าไหร่) แถมพอมีใครโทรเข้ามาก็รับสายคุยได้เลย สรุปคือเวิคมากๆ
• มีคีย์บอร์ดเต็มๆ ที่พิมพ์ภาษาอังกฤษเวิคมาก ส่วนภาษาไทยถึงจะไม่ค่อยดี แต่ก็แอบคิดในใจว่าน่าจะเวิคกว่าพวกคีย์บอร์ดจริงๆ เพราะเวลาพิมพ์สระมันลากนิ้วได้ (กดปุ่มสระแล้วมันจะมีเมนูให้เลือกอีกที ก็เลื่อนนิ้วไปที่สระที่อยากได้)
• 3G มันเร็วบร๊ะเจ้า!!! อันนี้ต้องยกประโยชน์ให้ True Move มากกว่า และ True Wi-Fi ก็มีเยอะกว่าที่คิดมากๆ
• VNC ใช้ในการรีโมตมาเครื่องแมคได้ เวิคกับเวลาอยู่ที่ห้องนอน แล้วมาเช็คพวกโหลดบิท หรือมีใครทักเอ็มมาหรือเปล่า
• Nike+ สนุกดี คือการที่วิ่งอย่างมีจุดหมายมันทำให้รู้สึกโอเคยังไงไม่รู้ ว่าจะวิ่งให้ได้ระยะทางเท่าไหร่ หรือเวลาเท่าไหร่ โดยที่มันก็จะคอยบอกเราตามระยะเวลา แบบพอวิ่งไป 5 นาทีมันก็จะมีเสียกแทรกเพลงขึ้นมาว่า “5 minutes elapsed.”
• ถ่ายวีดีโอแล้วเอาขึ้น YouTube ได้ทันที ถึงจะไม่บ่อย แต่ก็ได้ใช้บ้างนะ อย่างน้อยก็รู้สึกสะดวกกว่าสมัย E51 ที่กว่าจะย้ายมาเครื่องคอมฯ แล้วอัปในหน้าเว็บอีกที
มาสิ่งที่ไม่ชอบบ้าง
• การจะโทรออกมันช่างยากเหลือเกิน รู้สึกไม่ง่ายเหมือนสมัยใช้ E51 อย่างที่เคยคอมเม้นท์ใน Blognone ไปว่า รู้สึกว่า E51 เป็นโทรศัพท์ที่มีฟีเจอร์ในการใช้เน็ต แต่ iPhone เป็นอุปกรณ์ใช้เน็ตที่มีฟีเจอร์เป็นโทรศัพท์มากกว่า
• SMS มันลบเป็นรายข้อความยาก คือการที่มันทำ SMS เป็นรูปแบบจอ conversation สนทนาเนี่ยก็ดีนะครับเวลาคุยกับคน แต่เวลาเมสเสจโฆษณามันมาเนี่ย มันลบยากมากเลย
• แบตหมดเร็วชิบหายวายวอด ให้ตายเถอะโรบิน หรือไม่รู้เพราะใช้เยอะหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ คือต้องชาร์จรายวัน เผลอๆ บางทีตายกลางวันอีก ต้องคอยหาโอกาสชาร์จตลอดเวลา สงสัยต้องไปซื้อแบตเสริมจริงๆ
• เสียงริงโทนเบาสัดๆ ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน เฮ้อ...
พอละ ไปแล้วดีกว่า ทำงานต่อ

Let them learn on my pain?

Tue, 3 Nov 2009 01:43:02 +0700

เฮ้อ...
หลายๆ ครั้งคิดว่าทุกคนคงมี “คน” ที่เราต้องเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยแล้ว และเราก็ได้รับรู้ถึงนิสัยบางอย่างของเขาที่เราไม่ชอบ ไม่อยากยุ่งด้วย และด้วยนิสัยเหล่านั้นก็คงอาจจะทำให้เราต้องเดือดร้อนเข้าสักวันด้วย ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
แย่ครับ ที่หลายๆ ครั้ง เราคงไม่สามารถเอาคนเหล่านั้นออกจากชีวิตได้ง่ายๆ
ผมเองอยู่ในจุดที่ต้องคอยไปห่วงชาวบ้านว่าจะได้ “เรียนรู้” หรือเปล่าอยู่เสมอ
การที่ผมยังเก็บคนๆ นั้นไว้ใกล้ไม้ใกล้มือเรา แม้ว่าเค้าอาจจะแว้งกัดเราได้ทุกเมื่อ ก็เพราะผมหวังว่าสักวันเขาจะได้เรียนรู้สิ่งที่สำคัญที่สุด และไม่ไปทำร้ายใครอีก
จริงๆ มันก็มองได้ว่าคงไม่ใจกงการอะไรของผม
แต่ผมก็เป็นของผมซะอย่างนี้
ยากจังนะครับ

ปล. รูปข้างบนถ่ายจากดาดฟ้าตึกคิวบิก ปล.2 วันนี้ลอยกระทง เกรียนดีครับ อย่าลืมดูคลิปมะม่วงแรด